NOS-correspondent Michel Maas is woensdag gewond geraakt in Thailand. Bij een actie van het Thaise leger tegen de roodhemden in de Thaise hoofdstad Bangkok werd Maas door een kogel geraakt in zijn schouder. De kogel zit nog tegen zijn ribbenkast, maar kan geen kwaad, vertelde Maas later in het Radio 1 Journaal. Zijn ziekenhuisopname hinderde hem niet een foto te twitteren (zie rechts) en even later een evacuatie naar een veiliger afdeling te melden. “Ziekenhuis dreigt in brand te vliegen door naburig vuur,” schreef hij.

Meer informatie over het incident is te vinden op Volkskrant.nl.

Een persfotograaf uit Italië die ook verslag deed van de acties van het Thaise leger, kreeg een kogel in zijn borst, waaraan hij is overleden.

foto: Twitter Michel Maas

Het door de NOS georganiseerde verkiezingsdebat op Radio 1, zal aankomende vrijdag uitgezonden worden. Dat meldt Joost Vullings vanavond op Twitter. Het programma wordt uitgezonden tussen 16.30 uur en 18.30 uur. Geert Wilders zal niet aanwezig zijn, meldt Vullings.

Het debat op Radio 1, dit keer georganiseerd in het Hilversumse Videocentrum, is traditioneel de eerste gelegenheid waar de lijsttrekkers voor komende verkiezingen hun degens kruisen. De parlementsverkiezingen worden gehouden op woensdag 9 juni.

NOS-presentator Rik van de Westelaken presenteert aanstaande zondag het programma Tijdgeest.nu op Radio 1. Het eenmalige VARA-programma is onderdeel van het RadioLab. Van de Westelaken presenteert het NOS Journaal op televisie en is inval-presentator bij het NOS Radio 1 Journaal.

Samen met VARA-presentator Simone Weimans (Radio Kassa) schetst Van de Westelaken aan de hand van social-media websites als Twitter, Facebook en Youtube een beeld van de tijdgeest, zowel in binnen- als buitenland, belooft de website van het programma. “In deze uitzending onder andere een portret van Groen Links Tweede Kamerlid Arjan el Fassed, de Nederlander met het grootste aantal Twittervolgers. Blogger Nalden praat de luisteraar bij over nieuwigheden op gebied van mode, muziek en technologie met behulp van een op radio1.nl live te volgen webcam. In de studio spreken diverse gasten over de laatste ontwikkelingen op het gebied van social media.”

Het RadioLab is een podium voor radiomakers van alle omroepen, om ideeën voor nieuwe programma’s een platform te bieden. Tot en met 2 augustus is het RadioLab iedere zondag tussen 12.15 en 13.00 uur te beluisteren op Radio 1. “Letterlijk een laboratorium voor programmamakers, die rondlopen met ideeën die niet passen in de huidige formats op Radio 1.” De NOS maakte eerder het programma Jeugdjournaal Radio tijdens het RadioLab.

Deze ronde een boeketje weblogs.

Meer WK van Lucas Waagmeester.
wk-een-lamp-en-de-televisie

Een emigratiestop in Australië door Robert Portier.
leraren-en-verpleegsters-welkom-maar-kappers-en-koks-niet-meer

Minder fraai verhaal vanuit het fraaie El Paso door Ron Linker.
el-paso-en-ciudad-juarez-twee-uitersten

Vandaag een weblog van Lucas Waagmeester uit Zuid-Afrika.
Beetje boevenstreek van FIFA, maar alles voor het grote geld.

wk-de-miscalculatie-van-match

“Ik filter allemaal verhalen die primeurtjes of nieuws opleveren. Dan hoop ik dat tussen al dat zand een korreltje goud zit. Dat is dan het verhaal wat ik wil gaan vertellen,” beschrijft Marcel Bril zijn werkwijze als politiek verslaggever bij de NOS. “Maar dan heb ik inmiddels al wel veel zand gehapt.”

Sinds 1 november 2007 is Bril radioverslaggever op de Haagse redactie van de NOS. Als tiener werd hij al geïnspireerd door het NCRV-radioprogramma Hier en Nu Nieuwspoort. “Dat was een leuk programma, daarvoor ben ik journalistiek gaan studeren,” vertelt hij. Naar eigen zeggen leerde hij op school in Zwolle de “technische zaken”, maar leerde hij bij de lokale omroep in Borne de kneepjes van het radiovak. Zijn stage liep hij bij de NCRV en na zijn studie ging hij er ook werken. Toen Hier en Nu werd opgeheven, stond Bril aan de wieg van het programma Stand.nl. “Er moest wel een vorm van praatradio op Radio 1 blijven. Ik heb toen met onder andere Sjors Fröhlich Stand.nl bedacht en vormgegeven.” Hierna was Bril vijf jaar lang redacteur bij Den Haag Vandaag. “Tot op een gegeven moment bij de radio een plek vrij kwam, toen ben ik doorgeschoven naar het Radio 1 Journaal.” Bril volgt daar nu de ministeries VWS, OCW en een deel van LNV.

“Mijn taak is om in te schatten welke debatten we moeten volgen, daar van tevoren nieuws uit te halen en in te spelen op bijvoorbeeld komende beslissingen,” beschrijft hij. Bril probeert “zo objectief mogelijke verhalen” te maken. “Maar ik maak allemaal afwegingen, in welk nieuws een verhaal zit. Die afweging maak ik soms in een split second. Ik ben de eerste die zegt dat ik niet voor alle zestien miljoen potentiële luisteraars objectief kan zijn. Dat moet je jezelf realiseren.” Bij het maken van die afwegingen slaat Bril er dus geen “journalistieke bijbel” op na, maar hij heeft wel een aantal ingebakken criteria: is het ‘nieuw nieuws’ en hoe realistisch is het dat dit ook wat op zal leveren? “Hiermee zeg ik niet dat we alleen maar dingen brengen die op een Kamermeerderheid kunnen rekenen, maar het moet wel realistisch zijn.”

Interviewen noemt Bril een van de leukste dingen van zijn vak, omdat het zo moeilijk is. “Ik probeer zo relevant mogelijke vragen te stellen. Niet vragen die voor mij ‘journalistiek geil’ zijn om te stellen, niet ‘hoor mij nou eens de minister twintig keer ter verantwoording roepen’.” Bril vertelt een balans te vinden tussen onbevangenheid en op dat wat hij over wil brengen. “En ik wil de geïnterviewde van zijn ‘woordvoerderslijn’ afhelpen,” gaat hij verder. Hij herinnert zich een gesprek met Ab Klink, over het WK Voetbal in 2018. “De vraag ‘We kunnen niet eens een bekerfinale organiseren, waarom dan wel een WK?’ is een beetje buiten de hoofdlijn, maar wel een gerechtvaardige vraag. Dan zegt hij ‘We zijn zelfs in staat om twee bekerfinales te organiseren!’. Dat is best een grappige opmerking, maar ik vraag het niet voor niets: de politie weigert nu al, hoe zit dat dan met het WK? Dan zie je hem kijken en twijfelen, omdat hij daar niet op gerekend had.”

Bril vertelt te kunnen bouwen op zijn ervaring en journalistieke intuïtie. Toen er geruchten waren dat Balkenende naar Brussel zou verhuizen, had Bril een interview met Bos, die de ministerraad voorzat. “Hij kwam al een kwartier te laat en maakte de grap dat we Balkenende konden feliciteren. Ja, met een Japans eredoctoraat.” Maar over het mogelijke vertrek van Balkenende, hield Bos zijn mond. “Alles had hij afgehouden. Toen ik vroeg ‘Vind u dat een eredoctoraat te combineren is met het presidentschap van Europa?’, schoot hij in de lach en viel de spanning van hem af. Dan kan je wat meer met hem. Ten eerste ontregel je hem en aan de andere kant probeer je het te relativeren. De sfeer was wat overdreven: iedereen zat als een havik hijgerig te wezen. Ik doe daar dan ook aan mee, maar wil ook relativerend zijn. Dat is een beetje de kunst: niet te serieus en niet te luchtig.”

“Ik doe mijn best een zo eerlijk mogelijk verhaal te vertellen, over mijn waarnemingen. En ook al zeg je dan eerlijk dat je misschien niet alles weet of dat je iemand niet hebt kunnen bereiken, je vertelt over de stand van zaken op dit moment.”

Tussen neus en lippen door noemt Bril de relatie tussen journalisten en politici soms ook een beetje een spel. “Ik weet dat ze niet overal antwoord op kunnen geven, maar toch blijf ik vragen. Ik vraag drie keer hetzelfde en ik krijg drie keer hetzelfde antwoord. Als de microfoon dan uit staat, hebben zowel journalisten als politici respect voor elkaar. In mijn ervaring wordt het nooit op de persoon gespeeld.”

Op het moment van het interview is het erg rustig op de Haagse redactie, veel verslaggevers en redacteuren zijn op vakantie gestuurd. “Het wordt nog druk genoeg,” grapt Bril met het oog op de komende parlementsverkiezingen. En in de afgelopen periode was er ook geen ruimte om achterover te leunen. Tijdens de nacht waarin het kabinet Balkenende-IV viel, was Bril een van de verslaggevers die urenlang stond te koukleumen bij het ministerie van Algemene Zaken. “Dat is natuurlijk fantastisch!” blikt hij terug. “Het was een andere manier van radio maken: wij meldden ons niet pas als we nieuws hadden, maar waren urenlang in de lucht. De knop moest om en we gingen sfeer neerzetten. Een beetje melig en een beetje ontspannen, maar niet ‘te’.”

Bril vertelt dat hij op een gegeven moment een raam had ontdekt, waar hij PvdA-politici zag lopen. “Nou, dan zou er wel geschorst zijn. Maar alles wat we tijdens die nacht meldden, was speculatie. En dat hebben we ook zo benoemd. In de veertien tot zestien uur waarin ik buiten stond, heb ik gepraat over niets, daarna gebeurde alles in één, anderhalf uur.” Tegen zeven uur ‘s morgens kon hij zijn microfoon neerleggen en was het tijd voor een biertje. “Maar die viel niet zo best.”

Bril vindt het belangrijk dat iedereen stemt. Maar naar eigen zeggen maakt hij zelf “totaal geen afgewogen keuze”. “Ik heb absoluut geen politieke voorkeur en mijn keuze maak ik op basis van iets kleins wat ik uit een debat of gesprek pik. Iets waarvan ik denk: ‘Dat is een goed punt’. Ook al zou ik alle voors en tegens weten van alle partijen over bijvoorbeeld Uruzgan: ik zou niet kunnen kiezen,” vertelt hij. “Ik heb de karaktertrek dat ik altijd alles ook van de andere kant ga bekijken. Of dat is gekomen vanuit het vak, of dat ik altijd zo in elkaar zit, dat weet ik niet. Maar het is een eigenschap die verdomd handig is voor een journalist!”

Tripoli, een dag later. De dag begint met nog meer slecht nieuws.
Behalve de Nederlanders die op de lijsten van de reisorganisaties stonden bleken er nog negen mensen te zijn die zelf een ticket hadden geregeld.
Zo komt de trieste teller op 70 slachtoffers te staan.

De uitzending begint met een gesprek met Nick Renooij van het NOS Jeugdjournaal. Hij vertelt Bert van Slooten hoe hij met o.a. de oom en tante van de enige overlevende van de ramp met het regeringsvliegtuig naar Tripoli vloog.
Bert van Slooten vraagt Nick of hij Ruben heeft gezien, hoe het met hem gaat, of ze al weten wanneer hij naar huis mag.Vragen die steeds voorbij komen.
Of Ruben al weet wat hem is overkomen, over het lot van zijn ouders en broertje. Antwoorden blijven onduidelijk. Wel dat het naar omstandigheden goed gaat. Ruben is geopereerd aan diverse botbreuken, maar bij uit de narcose en kon glimlachen naar zijn oom en tante.

In Hoofddorp staan Joost Vullings en Marc Hamer. Daar is vanmiddag een bijeenkomst georganiseerd voor de familie en vrienden van de slachtoffers. Premier Balkenende, vice-premier Rouvoet, de ministers Verhagen en Bijleveld geven de mensen de tijd om vragen te stellen.
Behalve het laatste nieuws van hen kon men zich ook wenden tot de ANWB i.v.m. repatriëring. Paul Sanders van ANWB vertelt ons dat dit niet in één keer gaat gebeuren.
Het is afhankelijk van de identificatie, het regelen van praktische zaken en natuurlijk in overleg met de nabestaanden.

De praktische zaken zijn voor veel mensen nu bijzaken. Victor Jammers van Slachtofferhulp zegt dat ze er zijn, voor hen die gelijk hulp nodig hebben. Toch zal de verwerking pas komen als men iets tastbaars heeft. De premier heeft inmiddels toegezegd dat elke familie een eigen contactpersoon krijgt.

Trudy van Rijswijk praat met Rob Persoon, burgemeester van Mook.
Men is in diepe rouw vanwege het verlies van een familie die iedereen kent. Zij gaat naar de school van de twee kinderen van het gezin, een aangeslagen leerkracht, een emotionele vader van een klasgenootje van de dochter.

De rol van de pers komt diverse malen ter sprake. Ivo Opstelten, waarnemend burgemeester van Tilburg vraagt de pers de familie van Ruben niet lastig te vallen.
Ank Bijleveld doet namens de nabestaanden die in Hoofddorp bijeen waren een oproep. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat mensen hun familieleden op een foto in een landelijk dagblad zien. Dat via Hyves, Twitter en regionale bladen foto’s van huizen van de slachtoffers te zien zijn, en de telefoontjes naar de nabestaanden.

Nu moeten de experts in Tripoli eerst aan het werk. Een medisch team van de ANWB kijkt hoe het met Ruben gaat, forensisch experts moeten werken aan de identificatie. Dit team heeft een goede naam en zal waarschijnlijk alle lichamen gaan identificeren.
De Franse vliegtuigbouwer stuurt onderzoekers, er is een Brits Team in Tripoli en nog een paar mensen van de Onderzoeksraad Voor Veiligheid.

Wat me het het meest raakt is het verslag van Menno Reemeijer die tussen de brokstukken en het puin loopt. Kippenvel, afschuwelijk, bizar, dat zijn zijn woorden.
Ik krijg kippenvel als hij een passage uit een ter plekke gevonden dagboekje gaat voorlezen. Misschien iets te intiem.

De kleine Ruben, ik hoop dat de media hem met rust laten.

Dat het WK-gevoel zich niet tot Zuid-Afrika beperkt lezen we in de weblog van Kees Broere.

populair

Ik weet niet of veel van u nog terugdenken aan de jaren dat we voetbalden op straat. Het verhaal van Navin klinkt me niet geheel vreemd in de oren. Hier gebruikten we jassen, geen takken van de gomboom.

Het WK – gezien door de ogen van Navin, een Zuid-Afrikaan (deel 2)

Voor ik verder ga met mijn kritiek op de voetbal-junta vertel ik u graag even over mijn persoonlijke relatie met het spel. Voetbal was (en is nog steeds) een populaire sport onder de Zuid-Afrikanen van Indiase afkomst. Ik ben opgegroeid in “een wijk voor mensen van Indiase afkomst” (apartheid). Een wijk met weinig recreatiemogelijkheden.

Cricket en tennis speelden we gewoon midden op de weg, altijd een aantal op de uitkijk vanwege het verkeer. Voor een potje voetbal gingen we meestal naar een braakliggend stukje grond langs de spoorlijn.

Tijdens de wintervakantie kwamen de buurtkinderen bijeen. Dit veldje (wij noemden het Spoorweg Stadion) was bijna even groot als een echt voetbalveld. Gras wilde er niet groeien, we strooiden er wat as van een nabij gelegen fabriek. Van de takken van een gomboom maakten we dan doelpalen, en van de gezamenlijke spaarcenten kochten we dan een voetbal. We waren er van ’s ochtends vroeg tot aan het avondeten te vinden, we voetbalden en hadden plezier.

De wijk waar ik woonde had een eigen voetbalteam “Victoria County” (genoemd naar de gelijknamige provincie). Mijn broer was de coach, we trainden twee maal per week op een stukje gemeen-tegrond wat we deelden met ongeveer 6 andere teams. Hoewel het team voor de oudere jongens was speelden we mee om onze vaardigheden te oefenen. Ieder weekend – soms op zaterdag, anders op zondag – was er een wedstrijd. Een kerel die voor een kruideniersmagazijn werkte reed ons in zijn vrachtwagen naar en van de wedstrijden.

Soms was het een wedstrijd in het Currie’s Fountain stadion in Durban. Een stadion met een geschiedenis wat betreft de strijd tegen de apartheid. Dat waren lange zondagen, we vertrokken dan om 9 uur, keken naar de belangrijkste wedstrijd en waren dan tegen 6 uur weer thuis. Zelf speelde ik tijdens mijn lagere- en middelbare schooljaren voetbal. Shirtnummer 2, dus verdediger.

In al die jaren heb ik slechts 1 doelpunt gemaakt (nee, niet in eigen goal!) Een raar (on)gelukje. De keeper van het andere team trapte de bal recht mijn kant op. Ik zag de bal niet aankomen, was op weg naar mijn vaste positie, de bal raakte me recht in het gezicht en vloog zo het net in. Zelf had ik het niet eens in de gaten dat ik een mooi doelpunt maakte.

Ik mag nog graag naar voetbal kijken maar naarmate ik ouder werd kreeg ik meer interesse in de Oosterse vechtsporten en zwemmen.

Vandaag maakt een oude traditie van het Fanlog Radio 1 Journaal een doorstart: we starten weer met het feliciteren van R1J’ers! Eén van die R1J’ers is Rob Zoutberg. Deze correspondent viert vandaag zijn 46e verjaardag. Namens het Fanlog en zijn lezers: proficiat!

Zoutberg – die in 2012 zal verhuizen naar Italië – heeft onlangs nog de Prix de Roef voor beste radioraportage in ontvangst mogen nemen. Zijn reportage over de veiling van bouwmaterialen in Valencia was volgens juryvoorzitter Ko Colijn “Een vleugje nostalgie”. Ook voor die prestatie: gefeliciteerd!