Rik van de Westelaken presenteert deze week de ochtendeditie van het NOS Radio 1 Journaal. Afgelopen maandag schreef hij al deze column, hieronder deel twee.

Na het – qua nachtrust – moeizame begin van de week, vliegt de week met radio 1-journaals om. Natuurlijk gaat het opstaan om vier uur ’s nachts nog steeds niet vanzelf, maar het went een beetje. En in plaats van drie uur slaap ik nu al snel 5 uur per nacht. Ook de uitzendingen zelf – toch elk drieënhalf uur lang – gaan vliegensvlug voorbij. Vermoedelijk komt dat door het grote nieuwsaanbod: we schakelen moeiteloos van de Nederlandse verkiezingscampagne naar Suriname, van Roland Garros naar Jamaica en van Neelie Kroes naar Sieneke.

Het is een groot plezier om als inval-presentator in de geoliede ochtendmachine terecht te komen. En wat leuk om met zo’n ochtendprogramma de toon van de dag te kunnen zetten: om als eerste Neelie Kroes de premiers-vraag te stellen, die haar vervolgens de rest van de dag achtervolgt.

Natuurlijk zijn er ook wat lastige, praktische bijzaken, waarvan je van te voren niet durft te vermoeden dat je ermee te maken krijgt. Zoals: wanneer tijdens de show eet je je broodje? Doordat ik zelf vaak aan het woord ben, kan ik maar heel af en toe een muizenhapje nemen van de pistoletjes die de redactie binnenbrengt. En hoe kan ik in hemelsnaam – net als Lara – twitteren tijdens de uitzending? Alleen tijdens een commercialbreak, blijkt.

Nog zo’n praktisch ding: het donderdagochtend-drama. Donderdag blijkt fysiek het zwaarst te zijn. Nadat ik drie dagen heel soepel door de uitzending zoefde, sloeg op dag vier de vermoeidheid toe. Tijdens het krantenoverzicht was er ineens kortsluiting in het hoofd: ik wist niet meer waar ik met mijn zin naartoe wilde; later in de uitzending gaf ik de technicus een rare cue of vergat ik hoe laat het ook alweer was.

“Donderdag vinden Lara en Marcel ook de zwaarste dag,” vertrouwt een eindredacteur me toe. Gelukkig maar, ligt het niet alleen aan mij. Maandag zijn ze weer terug: ik hoop dat ze lekker uitgerust zijn…

Met dank aan Rik van de Westelaken.