Rik van de Westelaken presenteert deze week de ochtendeditie van het NOS Radio 1 Journaal. Op verzoek van Fanlog Het Vervolg schreef hij hierover deze gastcolumn.

Iemand, ergens in de binnentuin, schaterlacht. In een ruk ben ik wakker.

Volgens mijn klok is het 00:23 uur. Ik heb anderhalf uur geslapen, zo reken ik snel even uit. Ik sluit mijn ogen en probeer me te ontspannen, maar het gaat moeilijk. Na de mooie eerste pinksterdag volgde een broeierige avond: de zomer hangt in de lucht. Mijn buurtgenoten zitten tot zo laat mogelijk buiten, onder het genot van glazen alcohol en in gezelschap van goede vrienden- en geef ze eens ongelijk, het warme weer heeft lang op zich laten wachten. Bovendien heeft iedereen morgen vrij.

Ergens ver weg klinkt muziek, maar ik probeer het niet te horen, met mijn ogen dichtgeklemd. Ook probeer ik het niet te denken, maar ik doe het toch: nog drieënhalf uur slapen, dan moet ik uit bed, op weg naar Hilversum, voor de ochtendeditie van het radio 1-Journaal.

Ik draai me om en schik mijn kussen. Met elke seconde die verstrijkt lijk ik wakkerder te worden – nee, nog niet, ik wil nog een paar uur slapen.

Dit is, wat ik noem, het ‘ochtenddienstsyndroom’. Het niet – of het op zijn minst onrustig – slapen, terwijl je doodmoe bent, bang om je te verslapen. Dat ik twee wekkers heb gezet die klokslag vier uur afgaan, maakt niets uit. Hoe doen mijn collega’s Lara en Marcel dat? Of hebben zij geen last van dat syndroom omdat ze elke dag zo vroeg opstaan?

Inmiddels is het 2:31 uur. De luidruchtige buren zijn naar bed, de soundtrack van mijn nacht wordt nu verzorgd door twee krolse katten. Nog maar eens omdraaien. En denk niet aan werk – aan het premiersdebat, aan de verkiezingen in Suriname, dat komt morgen wel…. Kan ik het wel alleen, wat Lara en Marcel dagelijks als duo doen? Natuurlijk, zo sus ik mezelf, Rob Trip heeft het jaren alleen gepresenteerd… Slaap toch, slaap toch…

Ineens schrik ik wakker: er lijkt een brandalarm af te gaan naast mijn hoofd: het is 4:00 uur. Ik rol uit bed en stap in de douche. Terwijl het warme water over me heen spoelt, besef ik dat ik toch nog heb geslapen. Misschien wel drie uur!

Hoe ga ik dat de hele week volhouden?

Lees ook deel twee! Met dank aan Rik van de Westelaken.